Memories

Memories are mysteries. I find my memories to be very associative and strongly connected to my senses. Everybody is familiar with the "O! this song reminds me of..."-experience, I hope. But there is much more than just songs. The taste of cookies (like Madeleine cookies). Or smells. A friend of mine who lives abroad now, told me that he misses smells from home and he plans to go traveling in search of those smells to cure his homesickness. Sometimes smells hit me in the streets while I'm walking in Gent and suddenly I get an overall experience of smell, taste, colour, action, dimension. Those experiences can go back to my childhood but my Erasmus year appears to be a very fertile soil too.




Every era, age, generation has certain common memories. Unfortunatly they have given birth to a lot of spam and chainmails with inciting titles like "you have grown up in the 90ies if...". But to a certain extend it is true we can share common memories. I didn't realise until 10 minutes ago that also website can belong to this class of memories. During my stay in the Netherlands I used the internetradio Pandora.com a lot. It's an associative smartradio that enables you to discover new music you might like. And it works! Now, before you get very enthused by this and google this website, I have to dissappoint you. The website is no longer available from outside the US. Copyrights, you see... But there is an alternative: Deezer. It's another website I also discovered during my Erasmus stay. It started out as a legal music on demand (no downloads) website. It was still called blogmusic back then. Now, reborn as Deezer they also offer smart radio. I was using this radio while doing some online research and I was suddenly hit by a memory experience and realised at the same instant: website too will belong to common memories. No big deal, you might say, I had figured that out áges before you. But still, it's a nice thought that website can be added to the memorie triggers and you never know where your next google search will take you! à la googlesearch du temps perdu.

Suomi ei ole vaikeaa, suomi on erilaista!

"Finnish is not difficult, it is just different" is one of the phrases used to encourage those who start learning Finnish. Apart from being enthusiastic, new pupils tend to be suspicious so the statement is "proven" with various examples. Bus in Finnish for example is bussi, museum is museo. Who claimed Finn-Ugrian vocabulary was difficult!? And with a few tricks you are able to understand even more words. As soon as you know that the B in foreign words often changes to a P, you can easily decipher words such as pankki and pallo. A bank and a bal, indeed.

Those saying that Finnish is difficult refer to the 14 and a half cases Finnish has. But that is a statement only made by people who are too much set in their own syntax language. Case are not difficult, but very practical. Certainly, since (almost) every case has its own unique ending. So, as soon as you know that the vocabulary is quite easy and the cases are practical it should be no trouble learning Finnish, right?

Alas. No. Finnish ís a difficult language. In the beginning, I was also enthused by the language and agreed that Finnish was just different. Until my teacher demystified this claim. She said, right away in the first lesson: “some say that Finnish is just different but I don’t think so: Finnish ís a difficult language”. That’s not quite the encouraging pep talk you’d hope for. But why is Finnish difficult?

The main difficulty in studying Finnish is the vocabulary. Those easy examples are carefully chosen by the publicity department. Almost all of the very basic words are very alien to non-native speaker. Äiti and isä, for mother and father or valokuva for photograph, to name a few. If you want to speak Finnish you’ll have to learn every single word by heart.

Cases are handy indeed. Having studied Latin and Greek I learned to value cases and certainly those with unique endings. It does pay having to bother learning yet another different ending. In the middle of a text you’ll be happy to be súre what case the word is in. There’s one thing the publicity department forgot the mention: switching letters and awkward stems. Knowing the word and the case ending is by far not enough, you have take into account vowel harmony, consonant switching and probably some more things I haven’t heard of yet.

So, why am I studying Finnish then? If it is indeed a difficult language! Well. Doing difficult things is highly rewarding and I am extremely motivated. Being able to communicate with people who are not used to see foreigners who speak their native tongue is equally rewarding. It is a beautiful language. Forget about the passionate southern tongues, try listening to the melodic and intriguing northern languages and be convinced. And if you’d be put off by the vocabulary you have to learn by heart, try using Jmemorize. You can download it for free, it’s an open source program and it is very, very useful tool to learn basically anything by heart. If you’d be interested in the Finnish-Dutch files I have already made for the program ask me about it. I’ll be happy to share them with other brave souls!

Snapshots uit de Caucasus. Deel II

Bekende Bevreemding

We kwamen de grens over in minder dan een half uur. Ik had nochtans al horrorverhalen gelezen over draconische bureaucratie en corrupte politieagenten die endemisch zouden zijn in Georgië. Nochtans was er een grote ‘clean up’ gebeurd, de politie was hervormd en als Europeaan kom je met een reispas makkelijk Georgië binnen. Snel en efficiënt. We raakten aan de praat met een Georgiër die dikwijls de grens overstak en hij bood ons een taxirit aan. Tien dollar voor 3 personen naar Batumi, ბათუმი in het Georigisch. De eerste stad over de grens en tevens badplaats. Het landschap veranderde aanvankelijk niet veel. De imposante bergen van de Kaukasus storten zich nog steeds steil in de zwarte zee. Maar het uitzicht veranderde. Er kwamen koeien in het straatbeeld. Letterlijk. Het land werd opengetrokken en er ontvouwde zich een overdadige groene vlakte. De bergen duidelijk zichtbaar aan de horizon aan de rechterkant en de zee die zich op de kiezelstranden gooit links van ons. Dit is Kolchis. Het land van het Gulden Vlies waar Jason met zijn Argonauten heentrok. En magisch en rijk land waar de mensen een vreemde taal spreken. We zijn in Georgië.

საქართველო

Eigenlijk ben ik je aan het voorliegen. En de inwoners zouden me zeker terecht wijzen. Batumi is de hoofdstad van de autonome republiek Adzjarië, ook wel აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა. Je kent de Georgische vlag misschien, een wit valk wordt door een rood kruis in vier verdeeld en enk elk van die vier rechthoeken vind je opnieuw een kruis. De vlag van Adzjarië is een variant op de Griekse vlag. Het Georgische kruis bevindt zich, rood-wit, in de linkerbovenhoek. De rest van de vlag wordt ingenomen door witte en blauwe lijnen, Grieks blauw (zie boven en beneden deze alinea). We zullen onze gastvrouw ontmoeten op het centrale plein van de stad. Rondom staan grote gebouwen die ons aan de tsaristische bouwwerken in Helsinki herinneren. Midden op het plein een speelse fontein die op ongeregelde tijdstippen de voorbijgangers belaagd. In een parkje met een spielerei van buxusspiralen en bollen een grote witte obelisk met Grieks geïnspireerde standbeelden. Ze beelden de toch van de Argonauten uit en boven op een jonge dame die met gestrekte arm het Gulden vlies voor haar uit huid.

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა

Via via, via couchsurfing en met goed geluk zijn we in contact gekomen met Sophiko die voor enkele dagen tijd had ons onderdak te bieden. Ze was een lerares Frans maar is ondertussen werkloos, Frans is niet bepaald de meest nuttige taal (in Georgië, that is) en ze was zich aan het omscholen om met Engels en boekhouden deel te worden van de boomende toeristische industrie. Langs de kust verrijzen exuberante luxeresorts. Eén in de vorm van een molen, een Nederlands restaurant met lokale specialiteiten, en andere als een kopie van een pagode daarnaast een miniatuurversie van een of ander Indisch gebouw. Twee blokken verder staan nog steeds de Sowjet woonkazernes waar de elektriciteitskabels uit de muren hangen, er maar een aantal uur per dag stromend water is een de stroom geregeld uitvalt. Maar niet langs de kust uiteraard, daar werkt alles naar behoren, maar dan wel alleen voor toeristen met geld. Georgië doet verdacht europees aan als je net uit Turkije komt. Als zijn er wel een groot aantal moslims in Adzjarië toch domineren de orthodoxe kerken de stad. Alleen devote rijen biddende mensen herinneren je eraan dat je niet in België bent. En natuurlijk ook de orthodoxe bouwtrant van de kerken want in Georgië vindt je, uiteraard, voornamelijk Russisch-orthodoxe christenen.

view from the botanical garden

Wat je niet zou verwachtig is dat de streek rond Batumi een quasi-subtropisch klimaat heeft. Franse wetenschappers hadden er indertijd een botanische tuin neergepoot waar de palmen en andere exoten weelderig bloeien. Het is een hemels plek. De legende wil dat toen god de wereld aan het scheppen was de Georgiërs al aan het feesten waren en dronken op Gods gezondheid. God was erg aangedaan en schonk het het mooiste plekje op aarde: Georgië. En ik ben geneigd hen te geloven. De strook rond batumi is prachtig. Al moet je wel de bedelaars, paupers, krotten, kapotte straten, etc. wel uit het straatbeeld wegdenken wil je een idylle te zien krijgen. Voor europeanen is Georgië belachelijk goedkoop. Op mijn verjaardag kon ik het hele reisgezelschap en gastvrouw trakteren voor minder dan 12 euro. Maar voor de Georgiërs is het leven duur en de levensstandaard erg laag. Gelukkig vatten de Georgiërs de koe bij de horens en gaan ze betogen in Tbilisi zoals we laatste nog in het nieuws zagen. Je hoeft ook helemaal geen helderziende te zijn om te verspellen dat die zo zichtbaren en schrijnende gigantische kloof tussen rijk er arm tot conflicten leidt. Vooral als die kloof zo pijnlijk zichtbaar is met luxehotels aan de ene en bouwvallige krotten aan de andere kant van dezelfde straat.






Rijk of arm, feesten kunnen ze even goed. En wel met het beste uit twee werelden: bier én wijn. Geen peperdure import (Heineken is overal) maar Georgisch bier. En geen pilsner maar stevig, vol en complex bier dat me aan Belgisch beer deed denken. Er wordt ook wijn verbouwd die even krachtig en vol is. En natuurlijk ook: Wodka! De drank die zich in het zog van de Sowjetunie verspreidde en overal is achtergebleven. Voeg daarbij nog allerlei lekkernijen en de Georgische bereidheid tot feesten (en drinken) en je hebt de perfecte ingrediënten voor een schitterend feest. Laat dit de blijvendste herinnering zijn: vrolijk, gastvrij, optimistisch, herkenbaar en bevreemdend.

Hugs and Kisses

I guess most of you will have already met them: free hug volunteers. As this is a widespread phenomenon I don’t think I should retell the same story again. I was recently reminded of this campaign by an email I received. I support this campaign but I do have a “nothing new under the sun” feeling. Since high school I’ve been campaigning hugging as a way to ameliorate your life. Me and a group of friends were fierce huggers, boys and girls alike. And at the end of my high school studies also teachers had to undergo our hug attacks. Of course, hugging friends isn't very exceptional although there still is some prejudice, certainly north of the 51th parallel. Some Walloon friends also taught me to kiss, or hug/kiss friends as a greeting. Kissing other male beings is still taboo in some parts of Europe and I don’t really get why. Even science's backed my up claiming that shaking hands is a risk to your health: kisses on the cheek are a way healthier option.

I got myself in to peculiar discomfort when travelling to Finland for the first time. I met the boyfriend of my girlfriend’s sister. And by force of habit and conviction, I wrapped my arms around him. Milliseconds later I realised: this isn’t the proper way! A painful first impression. Later on I got used to the playing it safe: first shake hands until you know hugs will be accepted and appreciated. That turned out to be a good strategy. Eventually - logically with some people from the start - hugs were accepted. Even my first "victim" responded with a hug to my held out hand. So far, so good. Until Last Christmas, again by force of habbit and conviction, I learned that hellokisses (to other males) are not done. But such things happen when cultures meet, and as long as people don’t taboo you for your acts, there is still hope. Importing customs is not always easy (or desirable), despite the fact they pass the Customs without strife. Whether it is desirable or not, is a great question for an interesting discussion. I think it might be desirable, as you might have already guessed. Human-animal (non-sexual of course!) physical contact is widespread. Puppies melt our hearts and cats and kittens get treated like teddybears. Interhuman and certainly intermale (non-sexual) contact is often tabooed. I do know, and many will agree, that hugs cheer you up and brighten your day. So if your still in doubt: go out on the street and try it! If you don’t know how, I added a video explaining you the procedure. I found it in the email I mentioned. It made me smile and feel warmhearted. I hope it does the same to you.

Snapshots uit de Caucasus. Deel I

Turkije is erg populair. Je denkt spontaan aan Antalya voor de badtoeristen en de griekse steden als Smyrna, Ephese, Pessinus… als je op cultuur uitbent. Het noordoosten van turkije is bij de toeristen minder bekend. Waarom zou je? Er zijn geen luxueuze hotels, de mensen spreken er zo weinig engels dat zelf ‘all-in’ hen niets zegt. Met wat geluk loop je er iemand tegen het lijf die nog wat Nederlands of (veeleer) Duits spreekt omdat hij ooit nog in de respectievelijke landen hebben gewoond, of er nog steeds woont en familie komt opzoeken. Afgelegen oorden in het Oosten doen bij vele doemscenario’s rijzen als fundamentalisme, hoofddoeken, sluiers of zelfs boerka’s. Maar, jammer voor de islamofoben, niets van dat.

Noordoost Turkije, meer bepaald Trabzon en Rize, is de eerste stop in onze toch over de (kleine) Kaukasus. De uitlopers van deze majesteitelijke bergen dringen tot in datdeel van Turkije door. Stel je je geen expeditie voor met klimijzers en touwen. We willen wel de natuur ervaren, maar de mensen daar zijn minstens even belangrijk. Reizen is ontdekken, ontmoeten en onderweg zijn. Niet hotspots aankruisen op een lijstje en been there done that bought the T-shirt-gewijs overbevolkte kiekjes in je fotoboek plakken. Naast een uitgebreide garderobe met kleren voor allerlei omstandigheden (van snikheet tot barkoud) en enkele souvenirs van thuis om als geschenken uit te delen heb je vooral veel lef nodig, een snelcursus in de basiswoordenschat van de streek, een glimlach en een open blik nodig. En zo trek je rond, te voet, per bus, met de dolmuş, met de taxi – als het maar een raam heeft om naar buiten te kijken.

Trabzon, Turkey

Ik had zelf geen idee hoe die streek er zou uitzien. Ik had iets zwitserlandachtig in gedachten. Bergen – Zwitserland. Logisch toch? De zwarte zee: fijn een strand! En verder, dorre landschappen, het hele Oosten schreeuwt toch om water? Helaas. Ik had het mis. De bergen storten zich steil in zee en er is geen plaats voor een strand. De flanken van de toppen zijn adembenemend mooi. En groen. Nog nooit heb ik zoveel verschillende soorten en nuances groen gezien. Naast de bossen, met ontelbare bomen, zijn er even ontelbare theeplantages.Vooral in Rize groeit er op elke open plek wel een theestruik. De beste thee in heel Turkije komt uit Rize. Trabzon en Rize zijn twee ‘provincies’ maar ook de namen van twee steden. In de steden merk je dat je in het buitenland bent, meerbepaald in buiteneuropa. De drukte en de kleuren zijn overweldigend. Het lijkt een ongeorganiseerd zootje, en dat is het ook. Maar toch leeft en bruist de stad en kan je er met wat geluk en enkele tips rustige plekjes vinden om de voornoemde thee te slurpen. Op de markten en in de kraampjes vind je nergens vis hoewel de zee maar een boogschoot ver is. Dat had enerzijds te maken met de tijd van het jaar en de toestand van de zwarte zee (rotvervuild) en waarschijnlijk ook deels met d

e Turkse liefde voor vlees. Islamieten eten veel schapen, dat weet iedereen wel en met mijn europese blik vroeg ik me af waar die weides waren om al dat vee te weiden. Ik vroeg het aan Araz. Hij is onze Azerbeidjaanse reisgezel wiens idee het was deze reis te ondernemen en die als Azeri van 28 vlot Turks en Russisch spreekt – een nuttige gave zo is dikwijls gebleken. Araz keek me verbaasd aan en antwoordde: “In the mountains of course”. En ik wed dat ie: “you dummy!”, verzweeg.

Het noordoosten van Turkije staat niet echt bekend als het meest progressieve deel van Turkije en Gül kent er veel aanhangers. Toch zijn we, als overduidelijk westerlingen, nooit nagekeken. De mensen zijn er erg vriendelijk en gastvrij en zijn blij en trots als ze met de paar woorden Duits of Frans toch een praatje kunnen aanknopen. Onze blonde beminnelijke reisgezellin hoefde haar haar nooit te bedekken en werd nooit lastig gevallen door p

ubberende jongens en mannen. Het is vreemd te beseffen hoe sterk je geïndoctrineerd kunt raken door niet aflatende negatieve berichten uit het Oosten. En je weet dat je kritisch moet staan tegenover de media, en je doet dat ook of probeert het zo vaak mogelijk te doen, maar dan ben je toch nog verbaasd als je er daadwerkelijk bent. Ga dus op reis. Ga op reis en kijk zelf in plaats van teevee.

Hasan's Backpackers Meeting Point, Turkey

De wolken drijven de bergen op en storten hun vocht op de flanken. Toen we de steden beu waren, de drukte, de hitte, volgden we ze. We namen verschillende dolmuş, busjes die pas vertrekken als ze vol zijn, en reden zo naar Ayder. Ayder is een “dorpje” op een van de hoogvlaktes in de Kaukasus. Het is een klein toeristenplaats waar je alleen Turkse toeristen ziet. Ze komen er voor de lucht en de befaamde honing die als medicijn wordt gebruikt. Daar belandden we in Hasan’s backpackers meeting point. Laat je niet beetnemen door de naam. Van de 10 kamers in een omgebouwde schuur waren er drie bezet. Nádat wij aankwamen. Verder was er een wastafel op de gang en één toilet voor elke sexe. Het mannentoilet had een raampje, lees opening in de muur, en het zicht was adembenemend. Niet veel verder stortte zich een riviertje zo’n 20 meter naar beneden. De groene bergwanden baadden in mist en de lucht rook er fris, nat, vruchtbaar. Als je het koud had of behoefte aan gezelschap kon je bij Hassan in de woonkamer binnen. Hij woont in het huis aan de schuur waarin de backpackers slapen. Het is een oude boerderij die sinds de jaren ’60 niet meer verbouwd is. Hij verwarmt zichzelf en zijn familie met een traditionele kachel – in smeedwerk – waarop er ook gekookt wordt. Je kan er thee drinken waarvoor je bij je vertrek een vergoedinkje betaalt en mag ook meeschuiven aan de tafel. Hasan was oom Hasan voor araz. Als bijna local hield hij zich aan de traditie om oudere mensen aan te spreken met familietitels. Ik zelf kon het bij Hasan houden. Ze weten daar ook wel dat wij er andere gewoontes op na houden. Uiteraard kon Araz vlot met Hassan converseren maar hij sprak ook aardig engels en zelfs Nederlands en Fins waardoor hij het hele gezelschap in zijn moedertaal kon aanspraken. “I have friends everywhere”, beweerde hij. Een back packers meetingpoint runnen helpt uiteraard.

Zil Castle, Ayder, Turkey

Het bleef maar regenen in Ayder en onze regenkledij begon er de brui aan te geven. In wandelen hadden we dus niet zoveel zin en het is bovendien gevaarlijk wanneer het onderscheid tussen bergpad en bergrivier vervaagt. We besloten terug te keren en misschien nog onderweg ergens te stoppen. “There is a nice castle nearby”, zei Hassan voor hij ons uitwuifde. Aan een onooglijke stopplaats voor dolmuşjes en taxis vonden we Alparslan. Taxichauffeur, 28, geboren en opgegroeid in de streek. Na een beetje onderhandelen wou hou ons voor een schappelijke prijs naar het kasteel en terug brengen. Hij kende de weg, hij kende de plaats en de veilige paden. De rit naar het kasteel was de meest waanzinnige en beangstigende autorit in mijn korte bestaan. De wegen werden heraangeled en daarom reden we over een bouwwerf omhoog en omlaag. Alparslan reed stevig door. Enerzijds omdat het de gewoonte is om je met een zware voet door het verkeer te begeven. Anderzijds omdat het nodig was met voldoende snelheid door de modder te rijden om je niet vast te rijden. Stel het je zo voor. Er is geen rijbaan, er zijn geen vangrails, er is een steile afgrond aan je linkerkant, een evensteile helling aan de rechterkant en dan komt er een bulldozer als tegenligger. Meestal gebeuren zo’n dingen alleen in B-films maar in het echt is het ook écht spannend. Alparslan bleek een prima chauffeur en bracht ons naar het kasteel. Een adembenemende hoogtevesting uit de Ottomaanse tijd die indertijd gebouwd was de handelaars en toegangsroutes door de bergen te beschermen. Het is een opwindende plaats. Omwille van het kasteel, omwille van de afgrond, omwille van de glibberige paden en de gietende regen, het uitzicht en al het groen. Na een het klauterende bezoek aan het kasteel stelde Alparslan voor ons mee te nemen naar een lokaal restaurant om daar een lokaal gerecht te eten. Hij bracht ons, even halsbrekende toeren uithalend, naar het restaurant. Niet veel later kwam er een dampende pan op tafel met smolten kaas en boter op tafel met een mandje boord. Je eet het al dippend, vertelde Alparslan. Het herinnerde me aan kaasfondue. Alparslan zei dat dit traditionele recept door toeristen naar de streek was gebracht: “Europeanen die hier vroeger ’s winters kwamen skiën”. De wereld is klein. Het restaurant was zeer pittoresk. We zaten op een terras over een wilde bergstroom. Niet veel verder zagen we kabels hangen van de bergtop naar het dal en over de rivier. “die gebruiken de mensen als het snel moet gaan of als de bruggen overstroomd raken”, vertelde Alparslan. Geen wonder dat ze daar zulke stevige kost kunnen gebruiken.

Als reiziger heb je natuurlijk niet oneindig veel tijd – en geld – en we moesten weer verder. Verder langs de weg die nog net tussen de bergen en de zee geperst was, dikwijls met behulp van dynamiet. We waren op weg naar buurland Georgië. Ga daar toch niet heen! De mensen zullen je snijden, met messen! Bleef een oude man op de bus herhalen nadat araz hem over onze reisplannen verteld had. Niemand is veilig voor de angst voorhet onbekende en de angstpsychoses die het kan veroorzaken. In elk geval belooft het dus spannend te blijven.

Tales from the North

As I am travelling to Finland again it is probably the right time to write something about my previous travel. If I’d wait any longer the new experiences could ruin my memories and end up being a big hodgepodge where Turku is the capital of Sweden and Tallinn is in Russia – in a manner of speaking. Therefore: more September memories from the North.

We travelled a lot in Finland and visited some neighbouring countries. It is cheap and easy to cross the Baltic and sometimes even lavishly luxurious as I’ve personally experienced. Apparently the liner companies really need a lot of publicity to keep their ships floating so they hand out a lot of reduction voucher. Logically, this is not always a welcome gift. So, what do the digitalized Finns do with it? Right, they sell it on the internet. Poor students as we are – there’s the old stock theme from my previous blog again – are happy to be able to buy those. So we ended up on a Viking line-cruise to Sweden, Stockholm. There was a compulsory dinner included in the trip and of course I thought this was very, very annoying. Because the dinner, served as a buffet, is so exuberant, you have to roll to your cabin after eating and as the boats has 11 decks; it's a very long roll. They serve some strange fusion style foods, they are supposed to be Mediterranean or oriental but it is definitely fusion, but also some traditional Swedish and Finnish foods including a huge variety of salmon (cured, salted, sauced etc….). The dinner is very nice but a challenge to your stomach. After rolling down to our cabin we slept well and blessed the ships many floors. The ship actually was floating amusement park, annex casino annex bar. Fortunately the party did not penetrate the ship that deeply and we could sleep quietly.

Another boat trip on a more modest ship brought us to Tallinn. It was a one day cruise where the short visit to the capital of Estonia is mainly an excuse to buy cheap alcohol, cheap food and eat well in restaurants. The most important must see in Tallinn is actually the city itself. As everywhere else in the world, Estonia is no exception, the ancient parts of the city are accompanied or even replaced by skyscrapers, flat buildings and blankly ugly concrete and steel structures. But in Tallinn, they managed to preserve the old city centre and even a substantial part of the city walls. This is highly remarkable in the war thorn Baltic. It feels like the history is still alive. Although the Estonians are giving history a hand and certainly a lot if it will be fictiory. But hey, if it’s a nice place to walk and if the food is delicious and cheap I’m already happy!

Despite its 80000 lakes boat trips are not convenient way of travelling in Finland. Maybe a canoe would be worth considering but the distance would soon spoil the fun. The train is a safer and less exhausting option. It also allows you to admire the Finnish landscape, and it made me wonder about the link between the country and the music. Somehow, listening Finnish music while travelling trough Finland: it suddenly all fitted. Without getting metaphysical, I still got the idea that there is a strong connection between the country and its music and you can really experience it. Maybe if we just travel enough, we’ll be able to physically associated different landscapes with foreign influences and vice versa.

The train and the music took us to Kajaani. A lovely small city with a cute church and a hilarious castle. Probably the Kajaanilaiset¹ wanted to know whether the castle was bewitched because the built a bridge out of it! I wonder whether it also weighs as much as a duck. The most striking feature of Kajaani was the uncitiness of the place. Apart from the city lake, there are lovely forests around. You would think that you are somewhere in the middle of the Belgian Walloon provinces. For many Belgians who never visited Germany, Austria or Switzerland, that area is still the pinnacle of wild and untamed nature. Being in Kajaani, I understood once again (cfr. my previous Finland post) why Finns claim that the Belgian countryside is no country side. It does appear, after all, more urbanised then their cities.

From Kajaani we went to Oulu. A city near to the sea which houses a harbour, a funny policeman statue and a university. This university is the strangest one of a kind. (I’ll certainly continue the comparative research). Somehow it is strange, modern and cold. Even the bright colours that would drive any visiting chameleon crazy could not conceal the fact that is has been a factory before. And not even a nice early 19^th century factory but a factory factory. A bit like a toddler would draw one. But anyway, the inside of the industrial shell is cosy. Almost homey and very international minded. The flocks of foreign exchange students might have increased the feeling but I’m very sure they won’t remove the multilingual sings and notices when the flocks of exchange students settle down and master their survival Finnish. But what about the cosiness, you might ask. Well. The lovely cafeteria’s make you feel at home. There are second hand sofas and a stunning array of different coffee cups (also second hand). The coffee is not produced by futuristic machines but made and served in a lovely coffeepot. There is even a bookshelf wíth books and an enormous scarf in basket, the knitting needles still attached to it, wool by its side, waiting for any enthusiastic knitter to continue Penelope’s task. Everybody in the Ghent University know that the coat hooks are relics from a distant past and the putting your coat there equals involuntary charity. But our local Oulu-friend assured us that everybody is still using the coat hooks in Oulu. This hominess must have dazzled me so much I didn’t even notice the bad smell Oulu is infamous for. And our Finnish and Iraqi hosts made us feel at home and welcome as well.

Onwards, Onwards! Despite the good care of our hosts we couldn’t stay in Oulu for there were other cities to visit; like Turku. Turku is Finlands ex-capital, until the Russian tsar decided that it was a too perverted western place to be the capital of the duchy of Finland and crowned Helsinki the new capital. It is Finlands oldest – and for a long time only – city and somehow breathes history. This has several reasons. First of all: (almost) being a historian myself I’m very sensitive to the subject. Secondly, our friends and hostess in Turku were also history students, yes indeed, all of them. Thirdly, there is an amazing archaeological museum, an open air traditional crafts museum and… even a castle! (This castle isn’t bewitched, though). This sounds like a place I’d love. And yes, I do. The castle is a lovely place and appears to be perfect spot to teach history, living historywise. I secretly envied the young guide who was guiding a group of young fair maidens and noble squires. And guess what, inside the castle there is, yes indeed, yet another museum. This historical overload makes historians hungry. What happens is there are four hungry historians (and a linguist, not history history, but somehow close enough ) and there is a historical restaurant in the city? Indeed, they eat there. The restaurant is called Harald, and claims to be a Viking restaurant. Sound good, so far. The food was quite good but somehow it didn’t taste perfect. I wasn’t convince by the fairytales accompanying the course in the menu… I really doubt fierce Harald and Helga with the red braids ate potatoes on regular basis. Unless of course the Vikings did discover America ánd the potatoes, ánd had had a deep frying pan. Maybe I’m to critical but a least I’ll always remember the lovely desert: tar ice-cream. ( I shall not nag about the chocolate pie, crème brulée and ice-cream being represented as Viking food). The ice-cream and tar are a strange combination. Certainly to a Belgian who is used to start his day with a sugary breakfast. My brain agreed with me this time because it seems as if the taste of the tar and the taste of ice-cream were registered in two completely different areas of my brain. It certainly strengthens my association of the smell and taste of tar with Finland. Which is a very good thing of course.The previous night in Oulu our hostess served us some lovely Iraqi food but in Turku we were delighted by traditional delicacy: mushrooms. And the talent of a vegetarian maitre de cuisine who managed to cooked for five people and take three different diets into account! She definitely deserves a very high chefs hat.

The last city in Finland were we spend a lot of time was Helsinki. It is the place I am flying to at this very moment. I’ll skip this city for now and maybe write something about it after my third visit. It’s good to have something to write home about. And something to look forward to in your case.

---

1 i.e. the inhabitants of Kajaani

Unpaved Roads

I spent some time in Finland in September. I wrote down some impressionistic memories about my first weekend at the Heikkinen’s summerhouse. It’s not meant to be a informing, serious essay about the Finnish way of life or a diligent pondering on nature and culture. Instead it’s a report about what happened when an ignorant Belgian boy was placed in the middle of nowhere and the middle of kind, taciturn people.

The road to Lasanen is not paved. ‘Thís is countryside’, she tells me. I find myself in a wooden house. It smells smoky; tar-like. It’s midnight and I’m tired, exhausted. I have been travelling for several hours. Up north, up north. I have always wanted to go there, never been into sunbathing and playa del Inglés. I have even more incentives such as meeting my love and her siblings and relatives. I am about to discover the Finnish delights at their very best.

Finnish breakfast is decent. And that’s an understatement. Deep dark rye bread, cheese, vegetables. The sweet Belgian breakfasts are not considered ‘real breakfasts’. I am sitting on long bench in an open kitchen. The furniture is a bit eclectic. Bit and pieces from different eras. It does add to the cosiness. And that’s what summerhouses are about, isn’t it? A cosy, private hideout in the woods. And the woods, that’s where we were heading for.

It is ruska, autumn at its best, though the trees are late this years and I can’t see the full colour spectrum. But autumn is more than colours… It’s mushrooms and lots of them. I love mushrooms, I love woods, I love home- and forest-grown food so combining them all feels like an unreal ecstasy. At first there isn’t a lot to pick. A few delicious cantherelles, cleverly disguised as fallen leaves… but the forest turns out the be a mushroom cornucopia! We find lots and lots of cep, the loveliest boleti. We get home and fry them with home-grown garlic and onions… ambrosia.

‘When Petteri’s here, I’ll take him fishing’, her father said. A warming gesture and I’m eager to join. I take all the clothes I have with my and start layering - the secret of keeping warm. I have to borrow some heavy raingear. The lake already starts on the doorstep – it is raining cats and dogs. I have never been fishing before or rather never been really fishing. I had spent some time with my grandfather several years ago on the bank of an artificial pound. We came home with three, four small fish. The cat at my aunts place, Laura, ate them all… my aunt screamed finding the blood on the wall of the garage. Now we arrive near lake Aska. Kalle appears to have a very fancy motorboat, even equipped with a radar. We cast off and he prepares some reels for us. The baits are those fancy metal shiny things. But the fishes, apparently, have already eaten so we fix the nets and check the fish traps. On the way back, a pike gets to interested in the shiny gold and gets caught. In Lasanen – it’s the name of the house- we get lessons in cleaning, gutting and filleting fish. At least you know what you are eating. It’s not a tin nor hypergenically packed packages. It is fish, real fish with blood, intestines and convulsions. The next day we find a spiky perch in the nets. This perch is extraordinary good, combined with mushroom sauce… namnam.

If I say Finland, you reply sauna, right? Lasanen has a sauna with a woodstove. It’s hot, obviously but not arid nor dry. The stove is also used for heating the water. Quite a luxury if you know the sauna’s in an outer building and there are no fancy showers. The vihta, ‘whips’ made of birch branches, is supposed to stimulate the bloodflow and are funny oddities that add to the Finnishness of the sauna. It not a fancy overpriced luxury spa, it’s common sense family sauna. After sauna you feel clean, relaxed and perfectly happy and not participating the consumerist dominant lifestyle.

The only thing still missing in the pictures are berries. Blueberries and lingonberries grow abundantly. I expect berries to grow on certain waist-high bushes, randomly scattered in the forest… but Finnish berries are stubborn. You find then everwhere! The grow on ankle-high shrubberies without white little fences and a path in between then. They cover the soil, not the fallen leaves. It’s back wrecking work to pick the berries by hand, one by one. So the Finns use a ‘combing device’ to rid the bushes of their berries. Amazing!

The three weeks I spent in Finland felt unreal. It was like walking around in Sophie’s world, being amazed by the simple, evident things in live locals wouldn’t notice anymore. It is enriching to spent time with these warm-hearted people who appear to be different in many ways and yet are very alike. It has been said that Finnish nature and Finnish winter are amazing - the first three year you spent there - but I sincerely hope that I will be able to be continuously amazed not just by the Finns and Finland but also about the world and it’s people as whole. And, doing so, do justice to life itself.