Memories

Memories are mysteries. I find my memories to be very associative and strongly connected to my senses. Everybody is familiar with the "O! this song reminds me of..."-experience, I hope. But there is much more than just songs. The taste of cookies (like Madeleine cookies). Or smells. A friend of mine who lives abroad now, told me that he misses smells from home and he plans to go traveling in search of those smells to cure his homesickness. Sometimes smells hit me in the streets while I'm walking in Gent and suddenly I get an overall experience of smell, taste, colour, action, dimension. Those experiences can go back to my childhood but my Erasmus year appears to be a very fertile soil too.




Every era, age, generation has certain common memories. Unfortunatly they have given birth to a lot of spam and chainmails with inciting titles like "you have grown up in the 90ies if...". But to a certain extend it is true we can share common memories. I didn't realise until 10 minutes ago that also website can belong to this class of memories. During my stay in the Netherlands I used the internetradio Pandora.com a lot. It's an associative smartradio that enables you to discover new music you might like. And it works! Now, before you get very enthused by this and google this website, I have to dissappoint you. The website is no longer available from outside the US. Copyrights, you see... But there is an alternative: Deezer. It's another website I also discovered during my Erasmus stay. It started out as a legal music on demand (no downloads) website. It was still called blogmusic back then. Now, reborn as Deezer they also offer smart radio. I was using this radio while doing some online research and I was suddenly hit by a memory experience and realised at the same instant: website too will belong to common memories. No big deal, you might say, I had figured that out áges before you. But still, it's a nice thought that website can be added to the memorie triggers and you never know where your next google search will take you! à la googlesearch du temps perdu.

Suomi ei ole vaikeaa, suomi on erilaista!

"Finnish is not difficult, it is just different" is one of the phrases used to encourage those who start learning Finnish. Apart from being enthusiastic, new pupils tend to be suspicious so the statement is "proven" with various examples. Bus in Finnish for example is bussi, museum is museo. Who claimed Finn-Ugrian vocabulary was difficult!? And with a few tricks you are able to understand even more words. As soon as you know that the B in foreign words often changes to a P, you can easily decipher words such as pankki and pallo. A bank and a bal, indeed.

Those saying that Finnish is difficult refer to the 14 and a half cases Finnish has. But that is a statement only made by people who are too much set in their own syntax language. Case are not difficult, but very practical. Certainly, since (almost) every case has its own unique ending. So, as soon as you know that the vocabulary is quite easy and the cases are practical it should be no trouble learning Finnish, right?

Alas. No. Finnish ís a difficult language. In the beginning, I was also enthused by the language and agreed that Finnish was just different. Until my teacher demystified this claim. She said, right away in the first lesson: “some say that Finnish is just different but I don’t think so: Finnish ís a difficult language”. That’s not quite the encouraging pep talk you’d hope for. But why is Finnish difficult?

The main difficulty in studying Finnish is the vocabulary. Those easy examples are carefully chosen by the publicity department. Almost all of the very basic words are very alien to non-native speaker. Äiti and isä, for mother and father or valokuva for photograph, to name a few. If you want to speak Finnish you’ll have to learn every single word by heart.

Cases are handy indeed. Having studied Latin and Greek I learned to value cases and certainly those with unique endings. It does pay having to bother learning yet another different ending. In the middle of a text you’ll be happy to be súre what case the word is in. There’s one thing the publicity department forgot the mention: switching letters and awkward stems. Knowing the word and the case ending is by far not enough, you have take into account vowel harmony, consonant switching and probably some more things I haven’t heard of yet.

So, why am I studying Finnish then? If it is indeed a difficult language! Well. Doing difficult things is highly rewarding and I am extremely motivated. Being able to communicate with people who are not used to see foreigners who speak their native tongue is equally rewarding. It is a beautiful language. Forget about the passionate southern tongues, try listening to the melodic and intriguing northern languages and be convinced. And if you’d be put off by the vocabulary you have to learn by heart, try using Jmemorize. You can download it for free, it’s an open source program and it is very, very useful tool to learn basically anything by heart. If you’d be interested in the Finnish-Dutch files I have already made for the program ask me about it. I’ll be happy to share them with other brave souls!

Snapshots uit de Caucasus. Deel II

Bekende Bevreemding

We kwamen de grens over in minder dan een half uur. Ik had nochtans al horrorverhalen gelezen over draconische bureaucratie en corrupte politieagenten die endemisch zouden zijn in Georgië. Nochtans was er een grote ‘clean up’ gebeurd, de politie was hervormd en als Europeaan kom je met een reispas makkelijk Georgië binnen. Snel en efficiënt. We raakten aan de praat met een Georgiër die dikwijls de grens overstak en hij bood ons een taxirit aan. Tien dollar voor 3 personen naar Batumi, ბათუმი in het Georigisch. De eerste stad over de grens en tevens badplaats. Het landschap veranderde aanvankelijk niet veel. De imposante bergen van de Kaukasus storten zich nog steeds steil in de zwarte zee. Maar het uitzicht veranderde. Er kwamen koeien in het straatbeeld. Letterlijk. Het land werd opengetrokken en er ontvouwde zich een overdadige groene vlakte. De bergen duidelijk zichtbaar aan de horizon aan de rechterkant en de zee die zich op de kiezelstranden gooit links van ons. Dit is Kolchis. Het land van het Gulden Vlies waar Jason met zijn Argonauten heentrok. En magisch en rijk land waar de mensen een vreemde taal spreken. We zijn in Georgië.

საქართველო

Eigenlijk ben ik je aan het voorliegen. En de inwoners zouden me zeker terecht wijzen. Batumi is de hoofdstad van de autonome republiek Adzjarië, ook wel აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა. Je kent de Georgische vlag misschien, een wit valk wordt door een rood kruis in vier verdeeld en enk elk van die vier rechthoeken vind je opnieuw een kruis. De vlag van Adzjarië is een variant op de Griekse vlag. Het Georgische kruis bevindt zich, rood-wit, in de linkerbovenhoek. De rest van de vlag wordt ingenomen door witte en blauwe lijnen, Grieks blauw (zie boven en beneden deze alinea). We zullen onze gastvrouw ontmoeten op het centrale plein van de stad. Rondom staan grote gebouwen die ons aan de tsaristische bouwwerken in Helsinki herinneren. Midden op het plein een speelse fontein die op ongeregelde tijdstippen de voorbijgangers belaagd. In een parkje met een spielerei van buxusspiralen en bollen een grote witte obelisk met Grieks geïnspireerde standbeelden. Ze beelden de toch van de Argonauten uit en boven op een jonge dame die met gestrekte arm het Gulden vlies voor haar uit huid.

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა

Via via, via couchsurfing en met goed geluk zijn we in contact gekomen met Sophiko die voor enkele dagen tijd had ons onderdak te bieden. Ze was een lerares Frans maar is ondertussen werkloos, Frans is niet bepaald de meest nuttige taal (in Georgië, that is) en ze was zich aan het omscholen om met Engels en boekhouden deel te worden van de boomende toeristische industrie. Langs de kust verrijzen exuberante luxeresorts. Eén in de vorm van een molen, een Nederlands restaurant met lokale specialiteiten, en andere als een kopie van een pagode daarnaast een miniatuurversie van een of ander Indisch gebouw. Twee blokken verder staan nog steeds de Sowjet woonkazernes waar de elektriciteitskabels uit de muren hangen, er maar een aantal uur per dag stromend water is een de stroom geregeld uitvalt. Maar niet langs de kust uiteraard, daar werkt alles naar behoren, maar dan wel alleen voor toeristen met geld. Georgië doet verdacht europees aan als je net uit Turkije komt. Als zijn er wel een groot aantal moslims in Adzjarië toch domineren de orthodoxe kerken de stad. Alleen devote rijen biddende mensen herinneren je eraan dat je niet in België bent. En natuurlijk ook de orthodoxe bouwtrant van de kerken want in Georgië vindt je, uiteraard, voornamelijk Russisch-orthodoxe christenen.

view from the botanical garden

Wat je niet zou verwachtig is dat de streek rond Batumi een quasi-subtropisch klimaat heeft. Franse wetenschappers hadden er indertijd een botanische tuin neergepoot waar de palmen en andere exoten weelderig bloeien. Het is een hemels plek. De legende wil dat toen god de wereld aan het scheppen was de Georgiërs al aan het feesten waren en dronken op Gods gezondheid. God was erg aangedaan en schonk het het mooiste plekje op aarde: Georgië. En ik ben geneigd hen te geloven. De strook rond batumi is prachtig. Al moet je wel de bedelaars, paupers, krotten, kapotte straten, etc. wel uit het straatbeeld wegdenken wil je een idylle te zien krijgen. Voor europeanen is Georgië belachelijk goedkoop. Op mijn verjaardag kon ik het hele reisgezelschap en gastvrouw trakteren voor minder dan 12 euro. Maar voor de Georgiërs is het leven duur en de levensstandaard erg laag. Gelukkig vatten de Georgiërs de koe bij de horens en gaan ze betogen in Tbilisi zoals we laatste nog in het nieuws zagen. Je hoeft ook helemaal geen helderziende te zijn om te verspellen dat die zo zichtbaren en schrijnende gigantische kloof tussen rijk er arm tot conflicten leidt. Vooral als die kloof zo pijnlijk zichtbaar is met luxehotels aan de ene en bouwvallige krotten aan de andere kant van dezelfde straat.






Rijk of arm, feesten kunnen ze even goed. En wel met het beste uit twee werelden: bier én wijn. Geen peperdure import (Heineken is overal) maar Georgisch bier. En geen pilsner maar stevig, vol en complex bier dat me aan Belgisch beer deed denken. Er wordt ook wijn verbouwd die even krachtig en vol is. En natuurlijk ook: Wodka! De drank die zich in het zog van de Sowjetunie verspreidde en overal is achtergebleven. Voeg daarbij nog allerlei lekkernijen en de Georgische bereidheid tot feesten (en drinken) en je hebt de perfecte ingrediënten voor een schitterend feest. Laat dit de blijvendste herinnering zijn: vrolijk, gastvrij, optimistisch, herkenbaar en bevreemdend.